วรรณคดีมรดกคือ ?

         วรรณคดีมรดก  หนังสือที่บรรพบุรุษได้แต่งขึ้นอย่างประณีตงดงาม   ที่มีการแต่งทั้งแบบร้อยแก้ว
และร้อยกรองอีกทั้งได้รับการยกย่องว่าเป็นหนังสือที่แต่งดี  มีวรรณศิลป์ และแสดงให้เห็นถึงอารมณ์ของผู้แต่ง  ซึ่งสะท้อนให้เห็นค่านิยมของคนไทยสมัยก่อน 
        วรรณคดีมรดกจึงเป็นวรรณคดีที่กวีไทยในอดีตเขียนอย่างมีศิลปะ และได้รับการยกย่องว่าเป็นหนังสือดีที่เป็นแบบฉบับควรค่ากับการเป็นหนังสือดีของชาตินับว่าเป็นมรดกวัฒนธรรมการใช้ภาษาของชาติ  เพื่ออนุชนรุ่นหลังจะได้ศึกษาเพื่อเพิ่มเติมความรู้ พร้อมกับรักและหวงแหนไว้ให้อยู่คู่กับประเทศชาติ   ทั้งยังเป็นการระลึกถึงบรรพบุรุษที่แสดงลักษณะความเป็นไทยอันเป็นเอกลักษณ์ของชาติ
ก่อนที่จะกล่าวถึงวรรณคดีมรดกเรื่องต่างๆ   ต้องกล่าวถึงความหมายของ วรรณกรรม และวรรณคดี เพื่อให้ผู้อ่านสามารถเข้าใจได้อย่างชัดเจน   ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน   พ.ศ. ๒๕๒๕ ดังนี้

           คำว่า "วรรณกรรม" มีความหมายสองประการคือ  ประการแรก หมายถึง งานหนังสือ
ประการที่สองหมายถึง งานนิพนธ์ที่ทำขึ้นทุกชนิด ไม่ว่าแสดงออกมาโดยวิธีหรือในรูปอย่างใด  เช่น หนังสือ  จุลสาร สิ่งเขียน              สิ่งพิมพ์ ปาฐกถาเทศนา  คำปราศรัย สุนทรพจน์ สิ่งบันทึกเสียง ภาพ

          คำว่า " วรรณคดี" หมายถึง หนังสือที่ได้รับการยกย่องว่าแต่งดี

          ในที่นี้จะไม่นำความหมายเชิงวิชาการวรรณคดีสากลมาใช้ เพราะมีความเหลื่อมล้ำกับความหมายตามพจนานุกรรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน      ส่วนคุณสมบัติของวรรณคดีนั้น ทั้งไทยและสากลจะมีคุณสมบัติเหมือนกัน สรุปได้ดังนี้
          ๑. มีเนื้อหาและรูปแบบที่เหมาะสม ไม่ว่าจะเป็นนิทาน นิยาย บทละคร นวนิยาย ฯลฯ
          ๒. มีศิลปะการใช้ภาษาอย่างประณีต
          ๓. แสดงความนึกคิดที่เฉียบแหลมของผู้แต่ง สอดแทรกประสบการณ์ชีวิต และให้ความรู้ในเรื่องสามัญของคนที่ได้รับการศึกษา
          ๔. แสดงพัฒนาการทางอารมณ์ของผู้แต่งอย่างสูง ทั้งด้านความรัก ความทุกข์ ความสุข  ความผิดหวัง ฯลฯ
          ๕. มีคุณค่าทางประวัติวรรณคดี แสดงให้เห็นการแปรเปลี่ยนตามกาลสมัยของการแต่งวรรณกรรม
          ๖. มีคุณค่าทางประวัติภาษา แสดงให้เห็นการแปรเปลี่ยนตามกาลสมัยของภาษาและการใช้ภาษา

          หนังสือใดที่มีคุณสมบัติ ๖ ประการดังกล่าวจะได้รับยกย่องจากผู้ที่ศึกษาและสนใจในศิลปะทางวรรณคดีว่า สมควรรักษาไว้เป็นมรดกวัฒนธรรมของชาติ

      วรรณคดีไทยที่ได้รับการยกย่องอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่สมัยสุโขทัยจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ในปัจจุบัน ล้วนมีคุณค่าทางด้านวรรณศิลป์และด้านสังคม ที่แสดงให้เห็นค่านิยมและ ความเชื่อของคนไทย   ส่วนการแต่งวรรณกรรมก็ได้มีวิวัฒนาการมาอย่างต่อเนื่องทั้งด้านร้อยกรองและร้อยแก้ว 
      ผู้แต่งวรรณกรรมร้อยกรอง     เรียกว่า    กวี             
      ผู้แต่งวรรณกรรมร้อยแก้ว      เรียกว่า    ผู้ประพันธ์ หรือจะเรียกตามประเภทของวรรณกรรมก็ได้ เช่น   ผู้แต่งวรรณกรรมประเภทบทละคร   เรียกว่า ผู้แต่งบทละคร     ผู้แต่งนวนิยายหรือเรื่องสั้น   เรียกว่า ผู้แต่งนวนิยาย

       วรรณคดีมรดกของไทย ออกเป็น ๔ สมัย คือ สมัยสุโขทัย สมัยอยุธยา สมัยกรุงธนบุรี และสมัยรัตนโกสินทร์

 


  

สร้างโดย: 
นส.อารียาและอ.เกวลิน โรงเรียนสตรีศรีสุริโยทัย กรุงเทพมหานคร

มหาวิทยาลัยศรีปทุม ผู้ใหญ่ใจดี
 

 ช่วยด้วยครับ
นักเรียนที่สร้างบล็อก กรุณาอย่า
คัดลอกข้อมูลจากเว็บอื่นทั้งหมด
ควรนำมาจากหลายๆ เว็บ แล้ววิเคราะห์ สังเคราะห์ และเขียนขึ้นใหม่
หากคัดลอกทั้งหมด จะถูกดำเนินคดี
ตามกฎหมายจากเจ้าของลิขสิทธิ์
มีโทษทั้งจำคุกและปรับในอัตราสูง

ช่วยกันนะครับ 
ไทยกู๊ดวิวจะได้อยู่นานๆ 
ไม่ถูกปิดเสียก่อน

ขอขอบคุณในความร่วมมือครับ

อ่านรายละเอียด

ด่วน...... ขณะนี้
พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2558 
มีผลบังคับใช้แล้ว 
ขอให้นักเรียนและคุณครูที่ใช้งาน
เว็บ thaigoodview ในการส่งการบ้าน
ระมัดระวังการละเมิดลิขสิทธิ์ด้วย
อ่านรายละเอียดที่นี่ครับ

 

สมาชิกที่ออนไลน์

ขณะนี้มี สมาชิก 0 คน และ ผู้เยี่ยมชม 4 คน กำลังออนไลน์