บนทางเก่าๆ

รูปภาพของ wantida

บนทางเก่าๆ

ใครๆก็คงเคยมีซอกมีมุมเก่าๆไว้ในใจ แล้วพอมีอะไรสะกิดนิดหนึ่ง ก็เหมือนมีวันวานมาอยู่ตรงหน้า ฝนโปรยให้แลเห็นเป็นสายบางๆ ขณะที่เดินไปเรื่อยๆนั้น เอื้อรู้สึกว่า ถนนสายนี้คือถนนที่เคยเดินกับอาทร เมื่อครั้งยังเป็นคนใกล้ใจของกันและกัน เอื้อก้มลงมองทางเดิน เหมือนจะหาริ้วรอยของอาทรให้เจอ

แต่คงไม่หรอก แถวนี้ไม่ใช่ที่ของเขา ถ้าอาทรจะมา ก็คงต่อเมื่อเขามีธุระถึงร้อยแปดพันประการโน่นละ ในขณะที่เอื้อมาเดินเล่นบนถนนสายนี้เสมอๆ เมื่อไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี

ผ่านหน้าร้านหนังสือ ที่จำได้ว่าหลังจากเอื้อร้างลาจากเขาแล้ว เอื้อก็ได้พบกับเขาที่นี่อีกหน อาทรคนดั้งเดิม คนที่ทำให้ดอกไม้บานก็ได้ ดอกไม้โรยก็ได้ในหัวใจบอบบางของเอื้อ

เขายังเหมือนเคย สบตาเขาหนหนึ่ง และออกจะขัดใจตัวเองที่ยังรักเขาอยู่ และที่เคยสงสัยว่าหัวใจของเอื้อมันไปอยู่เสียที่ไหนหนอ.. จึงไม่มีแก่ใจจะเอาไปให้ใครอื่นได้เลย เพิ่งรู้ว่า มันวนเวียนอยู่ที่เขานี่เอง

เอื้อเมินหน้า น้ำตาคลอ ขณะที่แลเห็นว่าเขาเดินเข้ามาใกล้ทุกที

" เอื้อ..สบายดีเหรอ "

หางเสียงของเขายังฟังนุ่มหูเหมือนอย่างเคย ดูจะเป็นสิ่งหนึ่งในตัวเขาที่ยังไม่เปลี่ยนแปลง

" ก็..สบายดี " เอื้อตอบเรียบๆ

" งั้น..เอื้อก็มีความสุขแล้วสิ " เขาออกปากขึ้นมา

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" เอื้อนิ่วหน้าขณะบอกเขา " บางที ฉันก็ไม่รู้ว่า ความสุขมันคืออะไร แต่กับวันนี้ มันเหมือนจะคล้ายความทุกข์ และฉันกลับไม่รู้ว่า พาตัวเองมาใกล้ความทุกข์ทำไม "

" เอื้อพูดอะไรอย่างนั้น" เขาดึงไหล่เอื้อเบาๆ เข้ามายืนในมุมว่างคน

" ไม่รู้สิ" เอื้อตามมือเขามาโดยดี " ฉันเพียงแต่รู้สึกอย่างนั้น ช่างเถอะ.." เอื้อตัดบท เราเงียบกันไปอึดใจ..

" เอื้อมานานหรือยัง.." เขาถามเหมือนยังเป็นคนคุ้นเคย..

" ก็นานพอจะกลับบ้านได้แล้ว"

" อย่าเพิ่งได้ไหม.." เขาทำท่าลังเล " ไปเดินเล่นกับผมหน่อย "

" เห็นจะไม่ได้หรอก ฉันมีงานต้องกลับไปทำ " เอื้อตอบอย่างอำพรางความจริง

" เอื้อก็ยังยุ่งเหมือนเดิมละซี " เขาพูดเหมือนวันเก่าที่เอื้อไม่ใคร่จะมีเวลาให้เขา น้ำเสียงฟังปร่าหู

" ก็คงอย่างนั้น"

"อนาคตของเอื้อสวยจริงๆ ทุกอย่างข้างหน้าจึงดูน่าสนใจกว่าสิ่งที่อยู่ข้างหลังเสมอ "

" ไม่เสมอไปหรอก"

" ผมไม่คิดว่าเอื้อจะมั่นคงกับของที่อยู่ข้างหลังนัก"

" แล้วคุณล่ะคะ " เอื้อย้อนถามทั้งที่รู้สึกน้อยใจ

เราร่ำลากันด้วยดี หลังจากที่เขาบอกเป็นเชิงขอร้องว่า… ให้ผมไปส่งเอื้อกลับบ้านนะฮะ… เอื้อตอบปฏิเสธเขา เราเคยมีความรู้สึกดีงามให้กัน และเอื้อยังจดจำในความดีงามนั้น ยังจำได้แม่น แต่บัดนี้มันผ่านมาแล้ว และเอื้อก็ไม่อาจเดินย้อนรอยเดิม เพื่อจะกลับไปสู่จุดเริ่มแห่งความหลังได้

เอื้อดีใจที่ไม่ได้แสดงให้เขาเห็นเลยว่า ความเข้มแข็งของเอื้อใกล้ดับมอดแล้ว ทำเป็นไม่รู้สึกรู้สากับการที่ได้รู้ว่า เขามาดักรอเอื้อ..หลายวันแล้ว ทั้งที่ลึกลงไป เอื้อโหยหาคนที่เพิ่งผละจากมาทุกคืนวัน

อยากมองย้อนไปข้างหลัง ว่าเขาตามเอื้อมาหรือเปล่า แต่ไม่หรอก… วูบหนึ่งเอื้อรู้สึกทระนง ไม่ต้องเหลียวก็รู้ เอื้อเอามือซุกกระเป๋ากางเกงอย่างที่เคยทำ เดินหน้าเชิด ก็ทั้งรู้ว่าเดินอย่างคนใจเจ็บ ที่ไม่แสดงให้เขารู้ว่า ยังรักเขาเหมือนเดิมนั่นล่ะ

เดินไปตามถนน แลดูรถที่แล่นผ่านไปมา ..เกือบสองปีเต็มๆ ที่เอื้อเคยเดินเล่นกับเขา คุยกับเขา มองตากัน หยอกเย้ากัน เอื้อคิดว่า มันนานพอจะเรียกว่าเป็น..ความรัก

คิดถึงวันที่..อาทรไปนั่งๆนอนๆที่บ้านเอื้อ เขามักจะเหยียดเท้าไปกับพรมผืนโต เอื้อมองออกไปนอกหน้าต่าง

" เมื่อวานฉันไปเที่ยวนอกเมือง ฉันคิดถึงคุณ.."

"ทำไมล่ะ.." เขาชะโงกหน้าเข้ามาถาม เห็นประกายยิ้มหัวในแววตา

" บอกว่าคิดถึง อย่าถามสิว่าทำไม."

"คิดถึงนี่..ในแง่ไหน รักหรือหวง.." เขาเย้า เอื้อเงียบ

" รึกลัวผมจะมีคนใหม่ ในช่วงที่เอื้อไม่ได้อยู่ใกล้ๆ" เอื้อเงียบอีก

" ไม่มีเอื้อ ผมยังมีใครอีกตั้งหลายคน.." เสียงเขาพูดเรื่อยๆ

" ไหนนะคะ.." เอื้อหันมาถามเขาทันที และออกจะเจ็บอยู่ลึกๆ

" ผม…ขอโทษ ผมพูดเล่นนะ" เขาดึงมือเอื้อไปกุม ราวกับจะปลอบโยน

"ค่ะ พูดเล่นก็พูดเล่น " เอื้อย้ำคำพูดเขา ดึงมือออกจากมือเขาช้าๆ

เขาบ่นอะไรพึมพำ แล้วเอนตัวลงนอนยาว

"รู้ไหม.." เอื้อเริ่มพูดหลังจากที่เงียบกันไปนาน " ถ้าคุณมีใครอีกคน ฉันจะไปจากคุณ"

เขาหลับตานิ่ง ขณะที่บอกเสียงอ่อนโยนว่า " เอื้อเหมือนดอกไม้กลีบบาง ผมไม่มีใคร นอกจากเอื้อ"

" ฉันบอกคุณไว้เท่านั้นเอง" เขาไต่นิ้วกับท่อนแขนของเอื้อ ดวงตาของเขามองไปไกล.. คล้ายกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

ตอนนั้น เราต่างมองโลกด้วยสายตาของคนที่มีความรักร่วมกัน ช่วงเวลานั้นผ่านไปเร็วด้วยความเข้าใจ

จนถึงปลายปีการศึกษา ชมรมอาสาพัฒนาที่เอื้อช่วยงานอยู่ จัดออกค่าย เอื้อไม่คิดว่าจะไป เพราะเอื้อมีธุระหลายอย่างที่ต้องสะสาง และมันสำคัญมากพอที่จะปฏิเสธ แม้อาทรจะมาชวนให้ไปด้วยกัน

" ไม่ไปหรอกนะ ฉันกำลังยุ่งๆ"

" งั้นผมก็ไม่ไป" เขาตอบทันทีเหมือนกัน

แต่เขาก็มาบอกในวันรุ่งขึ้นว่า เขาจะไปบ้านเพื่อนที่ต่างจังหวัด คงไม่ได้เจอเอื้ออีกนาน

เอื้อสอบเสร็จ เหงา คิดถึงอาทร ไม่มีอะไรจะทำ คนเคยวุ่นๆวายๆอยู่ตลอดเวลาอย่างเอื้อ พอได้อยู่ว่าง ก็เหมือนกำลังใกล้ตาย

แล้วเพื่อนฝูงก็ยกทีมกันมาหา มาชวนไปออกค่าย.. สมทบกับกลุ่มที่ไปแล้ว เอื้อตกลงอย่างว่าง่าย หนทางทุรกันดาร หน้าตามอมแมม..ดูไม่ได้ ขณะลงจากรถที่พามาส่ง

หัวใจกระตุกหนึบๆหลายที ไม่คิดว่าจะเจอเขา

อาทร.. เขามาก่อนกับกลุ่มแรก เคียงข้างเขามีผู้หญิงตาคมหวาน..

ลมพัดผมสั้นๆ ของเอื้อปลิวยุ่ง เทียบกันไม่ได้เลยกับเธอคนนั้น ใครจะรู้ใจใคร เพื่อนฝูงมันยิ้มแย้มสร้างบรรยากาศ เอื้อก็ยิ้มแย้ม หลายหนที่เห็นเขาพร่างพรายในม่านน้ำตาบางๆ…

.. ก็รู้ว่าเจ็บปวด

"ไม่มีเอื้อ..ผมยังมีใครอีกตั้งหลายคน.." ประโยคของเขาผุดพรายขึ้นมาอีกหน

เอื้อเก็บความรู้สึกทุกอย่างไว้ภายใต้สีหน้าเรียบเฉย ทำเป็นไม่อินังขังขอบกับภาพที่เห็น เขาอยู่ตรงนั้น ตรงนี้ ใกล้แค่มือเอื้อม แต่เอื้อไม่อาจเหยียดมือออกเอื้อมถึง มองหน้าเขา ตาเราสบกันหลายหน อย่างบังเอิญและทั้งจงใจ

สีหน้าสีตาเขาอึดอัดและเอื้อก็เหินห่าง เมินเฉยเหมือนไม่มีเขา เป็นเสียยิ่งกว่าคนแปลกหน้ามาพบกัน

ดูกันให้หนำใจ ให้รู้ว่าเขาทำได้ลงคอ บทมันจะเกิด ก็เกิดขึ้นง่ายดาย ด้วยเหตุผลง่ายๆที่มองเห็นด้วยสายตาธรรมดาๆ..

เอื้อสลัดศีรษะ ราวกับจะไล่ความทรงจำเก่าๆทิ้งไป

นั่นมันเนิ่นนานมาแล้ว ข่าวสุดท้ายที่รู้ ดูเหมือนอาทรจะมีคนรักใหม่ ที่ไม่ใช่สาวน้อยตาคมหวานคนนั้น เหมาะสมแล้วสำหรับเขา

ใครก็ตามที่อาทรเลือก เอื้อรู้สึกว่า คงจะเป็นคนที่เหมาะสม อย่างน้อยก็เหมาะสมกว่าเอื้อ

เอื้อรู้สึกน้ำตาซึม ..ถ้าเจ็บปวดก็ร้องไห้ได้เสมอแหละ.. อาทรเคยบอกเอื้ออย่างนี้ เอื้อแหงนหน้ามองดูฟ้าที่มีฝนปรอยๆ เพื่อให้น้ำตาไหลกลับเข้า..ใจ

ใครจะรู้ว่า เอื้อร้องไห้..ไม่มีวันหรอก

เอื้อย้อนความหลังเก่าๆขึ้นมา ก็เพียงแต่อยากได้รู้ว่า มันยังอยู่ในความทรงจำ ความทรงจำที่ถึงวันนี้ อาทรเองก็คงจะเลือน..

เอื้อไปในทุกที่ที่เคยไปกับอาทร ซื้อพวงมาลัยดอกมะลิ (อย่างที่อาทรเคยซื้อ) ให้กับตัวเอง และจบวันลงที่ร้านริมน้ำซึ่งเราเคยไปด้วยกันบ่อยๆ อาทรเข้ามาในชีวิตของเอื้อ แม้จะไม่เหมือนอย่างที่วาดหวังไว้ แต่ก็เป็นความสุขที่เพียงพอแล้ว

เอื้อนั่งมองดูผืนน้ำที่ล้อเล่นกับแสงไฟ เหงาว้าเหว่ แต่ก็ต้องยอมรับกับสภาพนั้น ถึงช่วงเวลานี้ ทุกสิ่งทุกอย่างจบสิ้นลงไปแล้วละ เอื้อเดินตากฝนไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดหมายปลายทาง..ทั้งที่กำลังจะไป

ฝนเริ่มตกตอนสาย และขณะนี้ก็ค่ำมากแล้ว ใจเอื้อว้าเหว่มากขึ้น นี่เอื้อจะลืมอาทรได้อย่างไรกัน เอื้อถามตัวเองอย่างเคว้งคว้าง เสียงดนตรีแผ่วหวานดังขึ้นจากแผงขายเทปริมถนน เอื้อฟังเพลงนั้นอย่างตั้งใจ

ลาแล้วเอยที่เคยชิดใกล้

ไกลแสนไกลดวงใจหดหู่

กลืนน้ำตาที่ไหลพร่างพรู..

เอื้อไม่คิดว่าจะลืมอาทรได้ เขายังอยู่ในใจเอื้อ และจะอยู่อีกนาน แต่วันหน้า เอื้อคงไม่รู้สึกเจ็บปวดที่ตรงใจอย่างวันนี้.. เอื้อหวัง

ไม่มีอกใจอันร้าวราน ไม่มีความเจ็บปวดที่อึดอัด กาลเวลาจะช่วยรักษาคนเราได้ ใช่ไหมจ๊ะอาทร..

เอื้อบอกตัวเองให้กลับบ้าน ขณะที่น้ำใสๆกลบตาอีกหน

ทุกสิ่งที่ผ่านมา คือการเรียนรู้ความเป็นไปของชีวิตบทหนึ่งเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรที่ต้องสูญเสียอีกแล้ว เมื่อก้าวออกมา เอื้อก็ต้องยืนอยู่ ยืนอยู่อย่างมั่นคงให้ได้

แม้จะเป็นการยืนอยู่บนทางเก่าๆสายเดิมก็ตามที..

สร้างโดย: 
wantida

มหาวิทยาลัยศรีปทุม ผู้ใหญ่ใจดี
 

 ช่วยด้วยครับ
นักเรียนที่สร้างบล็อก กรุณาอย่า
คัดลอกข้อมูลจากเว็บอื่นทั้งหมด
ควรนำมาจากหลายๆ เว็บ แล้ววิเคราะห์ สังเคราะห์ และเขียนขึ้นใหม่
หากคัดลอกทั้งหมด จะถูกดำเนินคดี
ตามกฎหมายจากเจ้าของลิขสิทธิ์
มีโทษทั้งจำคุกและปรับในอัตราสูง

ช่วยกันนะครับ 
ไทยกู๊ดวิวจะได้อยู่นานๆ 
ไม่ถูกปิดเสียก่อน

ขอขอบคุณในความร่วมมือครับ

อ่านรายละเอียด

ด่วน...... ขณะนี้
พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2558 
มีผลบังคับใช้แล้ว 
ขอให้นักเรียนและคุณครูที่ใช้งาน
เว็บ thaigoodview ในการส่งการบ้าน
ระมัดระวังการละเมิดลิขสิทธิ์ด้วย
อ่านรายละเอียดที่นี่ครับ

 

สมาชิกที่ออนไลน์

ขณะนี้มี สมาชิก 0 คน และ ผู้เยี่ยมชม 28 คน กำลังออนไลน์